Wat ik van de liefde weet

Van de liefde weet ik niet veel meer,

dan dit: dat ze benen heeft en  

 

leerde lopen. Nog nooit zo groots 

tekortgeschoten als in het neerslaan 

 

van twee droge ogen, de lege huls van  

een omhelzing, een hand aan de deurklink 

 

naar een nieuwe dag. Sinds je ging,  

beet ik me vast in dit gedicht, groef me in  

 

en nu kom ik hier niet meer weg.  

Het wordt al kouder en ook donker en  

 

wat ik eigenlijk zeggen wil: dat ik je mis –  

haal me op uit dit gedicht. 

 

Eerder gepubliceerd in 'Demarrage!', een themanummer van Deus Ex Machina, gewijd aan Sofie Verraest en Twan Vet


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.