Stadsgedicht (voorgedragen in De Lege Zaal)

 

Je kunt niet houden van de zon zong ooit een man

maar nu vraag ik me af: kun je houden van een stad?

 

Vrouwen, ja, die heb ik liefgehad. Vrouwen zat.

En huizen waar mijn lichaam woonde met deuren

 

die de wereld voor me openhielden en kleine kamers

met een veilig bed. Mijn moeder ook, ze zette thee,

 

plakte pleisters en had geen grip op hoe ik groter werd. 

En nu de wereld draait en doet, vraag ik me af:

 

hoe hou je van een doodstil plein waarop een

lieve toren wacht, hoe hou je van een poort

 

die niet goed snapt waar alle mensen zijn gebleven,

hoe hou je van de straten die je ooit met het geluk

 

in je gezicht betrad? Je kunt niet houden

van een stad, niet van een stad alleen:

 

het zijn de mensen die er wonen, het zijn

de eeuwen die je voelt in elke steen,

 

het is de gracht die langs de straten ligt

en dan de zon erboven, het zijn de dingen

 

die je ergens deed en de dingen die je

nog wilt doen, het is de tijd die je hier

 

nog is gegeven, maar het is boven alles

het besef van waar je hoort: in Amersfoort.


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.