Bewijzen van bestaan

Ik wil een foto nemen van vandaag, de wereld in een ontelbaar

aantal pixels persen, ademhalen in de sluitertijd van dit bestaan.

 

Nog meer wil ik bewijzen dat jij er bent, dat jij me ogen gaf

en me leerde hoe te kijken, hoe elke flits een glimp is van het leven

 

dat we nog gaan leiden. Mijn vinger heeft al zo veel knopjes

aangeraakt en ingedrukt, maar knopjes leiden zelden tot geluk.

 

Zelfs nu jij hier onweerlegbaar voor me staat en ik een foto maak,

weet ik niets zeker – onze negatieven weten beter. Ze drijven tussen

 

het zompige vergeten en het glanzende onthouden in en wachten

op het drogen van de lijnen van al het moois wat nog moet komen:

 

een blauwdruk zonder tranen, het slaan met de deuren, de spijt –

op deze foto duurt de fractie van ons samenzijn een eeuwigheid.

 

Stadsgedicht, voor het Rietveldpaviljoen en 033Fotostad


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.