Wijzende vingers

Gepubliceerd op 2 juni 2020 om 16:09

Ik was niet op de Dam. En dat was geen keuze, maar besluiteloosheid. Ik schaam me er bijna voor.

Na lang wikken en wegen (veiligheidsrisico's, mijn relatief gezagsgetrouwe inborst om me aan de regels te houden en daartegenover mijn maatschappelijke inborst, de woede en de machteloosheid die ik voelde toen ik van de dood van George Floyd vernam, het feit dat ik demonstreren een democratisch recht vind van onmeetbare waarde) besloot ik niks. De maandag is aan mij voorbijgetrokken en pas in de middag zag ik via vrienden op social media dat zij wél op de Dam stonden, en ik dus automatisch niet. Ik zat thuis, achter mijn laptop, volgde de livestream van CNN en keek naar video's en foto's van vrienden en onbekenden die (veelal met mondkapjes) van zich lieten horen in Amsterdam. Zij wel.

Vannacht lag ik wakker en vroeg ik aan mezelf: waarom ben je niet gegaan, domkop? De brave burger uithangen, nee. Ik verschuil me niet achter de richtlijnen van het RIVM, om me vervolgens flink te laten gaan over de mensenmassa die daar de regels aan hun laarzen aan het lappen was. Zeker: het was fout om met zovelen bij elkaar te komen en geen anderhalve meter afstand te houden (probeer, aan de andere kant, maar eens zo'n demonstratie te houden met anderhalve meter tussen iedere demonstrant - dan was heel Amsterdam platgelegd). Zekerder: je knie op iemands nek leggen en rustig wachten tot diegene gestikt is, is vele malen erger.

Nee, ik deed het niet uit angst voor besmetting. Dat ook niet. Ik ben nog gezond en jong van lijf en leden en heb derhalve niet heel veel te vrezen. Natuurlijk, ik ben een periode flink bang geweest, maar sinds een week dacht ik: angst is ook een virus. Daarmee zeg ik niet dat we weer vrolijk moeten doen zoals we voorheen deden (alsjeblieft niet!), maar daardoor kwam ik wel voor het eerst in maanden weer verder dan het einde van mijn straat.

Ben ik dan niet begaan met wat er speelt? Die vraag ga ik niet eens beantwoorden.

Waarom zat ik thuis, terwijl ik op de Dam wilde staan? Ik weet het nog steeds niet. Misschien omdat het nu over een probleem ging dat zo ongrijpbaar en onzichtbaar lijkt te zijn? Eerder was ik bij demonstraties en protestmarsen voor het klimaat, tegen de bezuiniging op het universitair onderwijs, tegen het huidige klimaatbeleid van de EU, en zo kabbelt het rijtje nog wel even door. Een linkse rakker, denkt u nu. Dat klopt. Een zwakke links rakker? Wat u blieft. Een linkse rakker wanneer het me uitkomt? Zelfs daar valt iets voor te zeggen wellicht.

Maar dit was anders. Sowieso vind ik dat je zorgen maken over de aarde en het onderwijs niks te maken hoort te hebben met het politieke spectrum, maar goed. Dit was protesteren tegen iets dat veel complexer was dan al het voorgenoemde. Dit ging niet alleen om de tragische dood van George Floyd, dit ging niet alleen om het buitenproportionele en structurele politiegeweld in de VS van witte agenten jegens mensen met een anders getinte huid, dit ging om racisme als wereldwijd probleem. Hoe één woord zo veel ellende kan aanrichten.

Ik zou deze blog vol kunnen (en willen) schrijven over hoe onbegrijpelijk het is dat mensen nog steeds naar kleur kijken en daar naar handelen, hoe onbeschrijfbaar verdrietig het me maakt dat je anno 2020 nog moet denken aan je huidskleur als je over straat loopt, hoe woedend het me maakt dat er nu nog steeds mensen zijn die ontkennen dat racisme een probleem is, terwijl anderen al decennia lang tegen datzelfde probleem aan het vechten zijn en vele levens verloren zijn gegaan.

Ook zou ik kunnen (en wederom willen) schrijven over hoe onhandig de situatie verlopen is gisteren, hoe niemand had kunnen voorzien dat er 5000 individuen hadden besloten zich het lot van Floyd aan te trekken en zich daadwerkelijk naar de Dam begaven, hoe ronduit zwak ik het vind dat velen zich dáár nu volledig op storten en de 'linkse droeftoeters' veroordelen. 

Dat doe ik allemaal een beetje wel, maar vooral grotendeels niet. Wat ik wil zeggen, is namelijk dit:

aan allen die op de Dam waren: hulde. Nee, geen hulde voor het niet in acht nemen van de veiligheidsmaatregelen omtrent het coronavirus, dat weten we nu wel, maar hulde voor het feit dat jullie de daad bij het woord hebben gevoegd en hebben laten zien én horen dat het vermoorden van een onschuldig mens anno 2020 (sterker nog, anno ooit) niet, maar dan ook nooit, meer mag. Wat je functie ook is, wat voor huidskleur je ook hebt, wat je ook denkt dat je goed recht is. 

Laten we in vredesnaam stoppen met de moties van wantrouwen indienen, met bekvechten en schandpaalnagelen op de sociale media, met de demonstratie te verlagen tot een bliksemafleider van het daadwerkelijke probleem: racisme. Dat vreselijke virus, dat zich verder onder ons heeft verspreid dan ik ooit had willen geloven.

Stop nu maar met jullie wijzende vingertje op de demonstranten te richten, jullie punt is gemaakt, heus waar, en mik weer op het echte probleem. Afgesproken?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Riet Dokter
6 maanden geleden

heel goed en mooi gezegd
Twan