Schrijven

Gepubliceerd op 7 april 2020 om 12:46

Het zijn, beste mensen, toch rare tijden. Dat is u niet ontgaan, denk ik. Sterker nog: dat weet ik wel zeker. Sla een willekeurige krant open of klik een willekeurige nieuwssite aan, en ja hoor: nieuws over het zes letters tellende C-woord. Ik begrijp dat het C-woord 'trending' is, zoals hippe mensen dat noemen (ik vind mezelf niet hip, ik tik regelmatig op een typemachine en weet hoe een cassetterecorder werkt, hoewel: dat is tegenwoordig ook weer hip omdat het 'retro' is, verwarrend!), dat het de hele wereld in een greep houdt en dat berichtgeving erover noodzakelijk (en onvermijdelijk) is, maar soms denk ik: kan het een onsje minder zijn. Zo deed ik laatst met een goede vriend een soort wedstrijdje: allebei scrollen op de website van de Volkskrant en wie het eerste een artikel vond dat niet corona-gerelateerd was (heb ik het woord toch genoemd, zo moeilijk is het!) won de wedstrijd. Het werd een gelijkspel.

 

Begrijp me niet verkeerd: ik vind het een zorgelijke situatie en leef mee met alle patiënten en nabestaanden, vind mensen die nú nog doen alsof er niets aan de hand is, gewoon samenscholen en kennelijk niet goed begrijpen wat anderhalve meter is (voor hen: dat is dus een meter en een halve meter, 150 centimeter, pannenkoek!) regelrechte oelewappers en ben zelfs af en toe een beetje bang, maar het lijkt alsof er niets anders op de wereld is dan deze doffe ellende. Misschien is dat ook wel zo, maar toch.

 

Zo, dat was mijn bruggetje. Degenen die de titel hebben gelezen en denken: wat heeft dit met schrijven te maken, hier komt de ontknoping van dit terechte vraagstuk: ik weet niet goed waarover ik moet schrijven door alles wat er om ons heen aan de hand is. En dan bedoel ik niet in de eerste editie van mijn nieuwe blog, maar schrijven in de zin van gedichten en teksten. 

 

Met mijn partner in rhyme en vriend Luuk Ransijn schreef ik één lied over het binnen blijven in deze tijd, een tekst die ik nota bene mocht herschrijven van hem; uit mezelf kwam er niks, zelfs niet toen ik dacht: is dat niet de taak van een kleinkunstenaar, van een tekstschrijver, van een dichter? Schrijven over wat mensen bezighoudt, schrijven over wat me opvalt, schrijven over wat me dwarszit? Kennelijk dus niet. Iets in mij weet niet goed wat te doen nu. Aan de ene kant wil ik juist inspelen op de actualiteit en daarover schrijven, maar dat lukt dus nog niet goed. Aan de andere kant denk ik: is het niet juist fijn om nu te schrijven over andere dingen dan de misère nu, gedichten en teksten die niet gerelateerd zijn aan de huidige situatie? Zo ben ik wel begonnen aan een nieuw project: gedichten schrijven bij kunstwerken (beelden en schilderijen) en zodoende rolde laatst het eerste resultaat uit mijn laptop, een gedicht bij de Pietà van Michelangelo. Toch bekroop mij meteen een gevoel van twijfel: verzaak ik nu niet mijn taak van dichter, om in te gaan op wat de mensen du moment bezighoudt?

 

Soms, denk ik, zijn thema's te groot en te urgent en kan ik er niet meteen iets mee, in een lied of in een gedicht. Ik dacht laatst zelfs: zit de wereld nu wel te wachten op een gedicht of een lied van mij? Is het eigenlijk niet heel arrogant om nu doodleuk het ene na het andere (onbetwist goedbedoelde) lied of gedicht op sociale media te kwakken? Is het eigenlijk niet enorme zelfoverschatting om te denken dat uitgerekend ik in deze tijd mensen moed in kan zingen of dichten met mijn liedjes en gedichten, dat uitgerekend ik de waarheid in pacht heb, of zelfs dat uitgerekend ik de mensen die nodige afleiding kan bieden door over iets anders te schrijven? Want waarom zou ik nu anders dichten en zingen? Een lied wat niet gehoord wordt bestaat immers niet, zei Harrie Jekkers ooit, en een gedicht dat niet gelezen of gehoord wordt is geen gedicht, voeg ik daaraan toe. Maar dat zijn weer existentiële levensvragen voor een andere blog. Ik ben er nog niet uit.

 

Wie het weet, mag het zeggen! 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.