Eendagsvliegen

Gepubliceerd op 19 april 2020 om 17:50

Ik beken: ik heb een zwak voor eendagsvliegen. Of, om een goede Nederlandse term te hanteren; onehitwonders. U weet wel, Teenage dirtbag van Wheatus, Breakfast at Tiffany's van Deep Blue Something, Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente van Peter de Koning. Of La ballade des gens heureux van Gerard Lenorman, Come on Eileen van Dexy's Midnight Runners, Video killed the radio star van The Buggles, en zo kan ik nog uren doorgaan. U weet wel, die deuntjes die de hele dag in je hoofd blijven rondzingen, die deuntjes die steeds weer op komen zetten, als een soort hardnekkig eczeem, maar dan wel een stuk leuker. 

 

Waarom ik een zwak heb voor eendagsvliegen, zit 'm, denk ik, vooral in de trieste tegenstelling: enerzijds heeft een artiest enorm veel succes met een liedje en kan iedereen het meezingen, anderzijds is het zijn of haar enige hit; het is dus nooit meer gelukt om zó'n knoert van een hit te schrijven nadien. Dat vind ik tragisch. Weegt het (vaak immense financiële) succes op tegen het tot dat éne nummer veroordeeld zijn, je hele leven lang? Ik weet het niet.

 

Aan de ene kant lijkt het mij, als liedjesschrijver, natuurlijk enorm leuk om een 'hit' te scoren. Stel je eens voor, een mensenmassa (oké, de komende tijd even niet, maar stel het je voor in een parallel universum dat het woord anderhalvemetersamenleving niet kent (dat woord moet je trouwens eens leggen met Scrabble; winst gegarandeerd, maar dat terzijde)) die uit volle borst jouw liedje meezingt. Dat is toch gaaf! De eer, de roem, de bekendheid, een boost voor je ego, lijkt me dat. Maar misschien nog wel belangrijker: een beloning voor het harde werken, het ploeteren in de muziekwereld, want mensen: dat is niet achterover hangen, soms wat pielen op een gitaar of piano en dan - pats, boem! - een platencontract scoren en de rest van je leven doorbrengen tussen mooie vrouwen in dure huizen met dure auto's voor de deur. Nee, dat is hard, heel hard werken. Enerzijds is zo'n hit dus een mooie bekroning en een kans op erkenning van het publiek en de muziekindustrie en misschien ook wel een zeker financieel bestaan. Dat lijkt me fijn!

 

Maar daar houdt het, denk ik, dan ook op. Want, als eendagsvlieg blijft het voor jou bij dat ene nummer. (want je bent een eendagsvlieg, daar gaat dit stuk over). Dag in dag uit, waar dan ook, hoe spuugzat je het nummer misschien ook ben: je moet dat ene liedje zingen, omdat het publiek waarschijnlijk alleen dát nummer kent. En wat de boer niet kent, dat vreet-ie niet, dus ben je de rest van je leven op dat ene nummer aangewezen. Ieder deuntje dat je daarna uitbrengt flopt en je gaat de boeken in als de artiest van 'naam nummer'. En mensen gaan je waarschijnlijk ook zo herkennen. Niet: 'he, ben jij niet Twan Vet?', maar: 'he, ben jij niet die kerel van De deur staat op een kier of zoiets?'. Tragisch dus.

 

Natuurlijk schrijf je als eendagsvlieg, mag ik hopen, wel wat andere nummers (die natuurlijk niet aanslaan en floppen als ze worden uitgebracht). Van die liedjes die je dan gebruikt om de tijd te vullen tijdens een concert - soms word je namelijk ook gevraagd voor een optreden dat langer duurt dan die ene hit van je, stel ik me voor. Je kunt immers niet drie kwartier hetzelfde nummer spelen ( het zou theoretisch wel kunnen, maar dan kwel je jezelf alleen nog maar meer, lijkt me). Kans is wel groot dat er dan niemand luistert. Of, zoals eens bij The Rembrandts (je weet wel, die van de titelsong van Friends) gebeurd is: je publiek gaat er van tussen nadat je je kunstje hebt gedaan. Of nog erger: die hit van je vind je zelf niet eens goed, dat kan natuurlijk ook! Stel je voor: heb je eindelijk die hit, blijkt het de enige te zijn voor je, dat is al erg genoeg. Maar dan is dat nummer, dat iedereen ziet als je magnum opus, toevallig ook nog eens het nummer waar je stiekem een grafhekel aan hebt. Hoe erg is dat! Maar wat weegt dan zwaarder: de zalen die vol zijn (en dus de rekeningen die je kunt betalen en het eten dat je kunt kopen) door dat ene nummer, of het feit dat je je liedje spuugzat bent en nog liever in een doos gaat wonen onder een brug, als je dat nummer maar niet avond na avond hoeft te spelen? U leest het al: reuze interessant, die eendagsvliegen. 

 

Maar ik heb makkelijk praten. Ik heb zelfs niet eens zo'n eenmalige hit gescoord. Zielig, denkt u nu: een beetje lacherig doen over onehitwonders. Hij is gewoon jaloers, hoor ik u denken. En heel eerlijk: dat ben ik eigenlijk ook wel. Want een onehitwonder lijkt me altijd nog beter dan een nonehitwonder.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.